نیمکت بال

این نیمکت یک تصمیم هوشمندانه دارد که بقیه ندارند — دو طرفش بال می‌زند. آن دو طبقه‌ی چوبی که از طرفین بیرون زده‌اند نه تزئین‌اند، نه اضافه — جایی برای کیف، مجله، فنجان چای، گیاه کوچک یا هر چیزی که همیشه دنبال جایش می‌گردید.

سه کوسن کرم‌رنگ روی صفحه‌ی چوبی گرم — نه خیلی نرم که شل باشد، نه خیلی سفت که ناراحت باشد. درست به اندازه.

اسکلت فولادی مشکی‌اش با آن قوس ظریف بالایی، به نیمکت یک شخصیت معماری می‌دهد. از روبه‌رو که نگاه کنید، مثل یک قاب است — داخلش آدم می‌نشیند، دو طرفش زندگی جریان دارد.

کجا می‌توان استفاده کرد؟

برای فضایی که به چند نفر احتیاج دارد
اما نمی‌خواهد شلوغ به نظر برسد.